Muzeum Dzieci Polskich - ofiar totalitaryzmu

Muzeum polskich dzieci ofiar totalitaryzmu to jedno z najbardziej wyjątkowych, poruszających i ważnych miejsc w Łodzi. Pracownicy muzeum przekazują ogromną wiedzę, a jednocześnie pokazują swoje ogromne serce i pamięć do obozu dla dzieci polskich. W kamienicy co jakiś czas odbywają się ważne wydarzenia, między innymi spotkania z ocalałymi. Bardzo wszystkim dziękuję za dbanie o to miejsce i przede wszystkim dbanie o pamięć! Dla chętnych,którzy chcą zwiedzić muzeum lub przychodzić na spotkania: polecam zapoznać się z lekturami na temat dzieci w czasie 2 wojny światowej,zapoznać się z filmami dostępnymi na YouTube o obozie na ulicy przemysłowej, wystarczy wpisać muzeum dzieci polskich i od razu wyskakują różne propozycje. A dla tych,którzy jeszcze nic nie wiedzą o tym obozie- było to miejsce, w którym polskie dzieci były niezwykle dręczone przez Niemców,ciężko pracowały fizycznie,były im obcinane włosy,robione zdjęcia,dzieci nie dostawały jedzenia tylko jakaś miskę z piaskiem i kawałkiem liścia jarmużu. Dzieci były poniżane bite, głodowały i marzły.

Koniecznie należy odwiedzić choć to bardzo trudna emocjonalnie wystawa
Pan z ogromną wiedzą i wrażliwością zgodził się oprowadzić mnie i 12letnią córkę dostosowując opowieść do jej wieku.
Kawał historii o której nie wolno światu zapomnieć !

Muzeum Dzieci Polskich – ofiar totalitaryzmu. Niemiecki nazistowski obóz dla polskich dzieci w Łodzi (1942-1945). (Polen-Jugendverwahrlager der Sicherheitspolizei in Litzmannstadt)
Piotrkowska 90. Miejsce, które trzeba odwiedzić. Wiele osób wie, że taki obóz istniał na ulicy Przemysłowej, ale jeszcze więcej nie wie dlaczego powstał i co działo się za jego murami. Dlaczego nosił nazwę Mały Oświęcim? Tam się wszystkiego dowiecie.
"Ten, kto nie pamięta przeszłości, będzie skazany na to, że ją przeżyje powtórnie" - George Santayana

„Ci, którzy nie pamiętają przeszłości, są skazani na jej powtórzenie.” - tu trzeba być, z setek myśli co tu napisać aby opisać, tylko jedna - trzeba to zobaczyć. Przemiła pani, która oprowadza i opowiada swoim - jakże spokojnym głosem o tym miejscu i wydarzeniach sprzed kilkudziesięciu lat - o których nie sposób opowiadać spokojnie. Filmy, multimedia - świetnie przygotowane i wykonane. Muzeum istnieje dopiero od 3 lat, wejście za darmo, trzeba się wcześniej umówić.

Trudno opisać emocje, jakie towarzyszą ,,zwiedzaniu" Muzeum. Czytając listy dzieci łzy same płyną... Świadectwo historii, która nie powinna się wydarzyć... Bólu i cierpienia dzieci, które nigdy nie powinny tego doświadczyć...